Beleggingsadvies versus vermogensbeheer: het verschil is kleiner dan je denkt

Beleggingsadvies of vermogensbeheer? In de praktijk zul je het verschil niet merken. Juridisch zit er wel een verschil tussen.

Bij beleggingsadvies geef je akkoord op elke wijziging. Bij vermogensbeheer geef je één keer vooraf toestemming en kan de beheerder daarna zelf zonder jouw akkoord beslissingen nemen. Dat is het grootste juridische verschil.

Wat wél uitmaakt, is wat voor adviseur of vermogensbeheerder je kiest. Daar zitten twee vragen achter. Wil je sparren of uitbesteden? En belegt hij op voorspellingen of op wetenschap?

Juridisch scheelt het één keer ja zeggen

Bij beleggingsadvies doet de adviseur een voorstel. Jij zegt ja of nee. Zonder jouw akkoord gebeurt er niets.

Bij vermogensbeheer zet je één keer een handtekening, aan het begin. Daarmee geef je de beheerder een mandaat: zoveel risico, dit doel. Binnen die grenzen beslist hij zelf. Hij belt je niet voor elke aankoop.

Allebei beginnen ze op hetzelfde punt: wie ben je, wat wil je, hoeveel schommeling kun je hebben. Daarna verschilt alleen het moment waarop jij ja zegt. In de praktijk zal een vermogensbeheerder ook aanpassingen met je doorspreken en vaak toch om akkoord vragen.

In de praktijk merk je er bijna niks van

Wie advies of beheer neemt, doet dat om dezelfde reden. Je wilt die beslissingen niet zelf nemen. Je huurt een expert in, zoals je je auto ook niet zelf repareert.

Een goede adviseur geeft je dus geen huiswerk. Je krijgt een uitgewerkt voorstel, hij legt uit waarom, jij zegt ja. Een goede vermogensbeheerder zit ook gewoon met je aan tafel, meestal één keer per jaar. Hij vertelt hoe het gaat en wat hij gaat veranderen.

Het verschil? Bij advies zeg je ja op het voorstel. Bij beheer had je dat al eerder gedaan.

Zo doen wij het

Periodiek een review. Wijzigingen vooraf uitgewerkt en uitgelegd: wat er verandert en waarom. Akkoord van de klant vóór de order.

Het echte verschil zit in de adviseur

Het verschil dat er wél toe doet, loopt dwars door beide diensten heen. Je vindt het bij beleggingsadviseurs én bij vermogensbeheerders. Het draait om twee vragen.

Sparren of uitbesteden?

Sommige adviseurs zijn vooral sparringpartner. Ze praten graag met je over de beurs. Wat doet de rente, welke sector wordt de winnaar, is dit een goed instapmoment? Jullie wisselen ideeën uit, jij kiest. Zo ging het vroeger bijna altijd.

Andere adviseurs nemen het werk echt van je over. Ze bouwen een modelportefeuille of een portefeuille op maat, op basis van jouw situatie: hoeveel heb je, hoeveel heb je nodig, hoeveel schommeling kun je aan. Eén keer per jaar bespreek je wat er verandert. Daarna voeren ze het door.

De meeste mensen nemen een adviseur omdat ze er zelf van af willen.

Voorspellen of wetenschap?

Sparren over de beurs is voorspellen, vaak op basis van de visie van een analist of expert. Het klinkt interessant en deskundig, maar het is gokken met een stropdas.

Voorspellen werkt niet. Onderzoeksplatform CXO hield tussen 2000 en 2012 4.629 voorspellingen van bekende experts bij. Gemiddeld scoorden ze niet beter dan kop of munt. Volgens Nobelprijswinnaar William Sharpe moet je 74% goed zitten om aan voorspellen te verdienen. Niemand haalde dat.

Het alternatief is beleggen op basis van wetenschap. Geen mening over volgende maand, maar vaste regels uit decennia aan data en onderzoek. Als x gebeurt, doe je y. Indexbeleggen werkt zo, factorbeleggen ook. Zelfs Warren Buffett voorspelde niet. Hij koos aandelen op vaste kenmerken en week daar niet van af.

Mijn advies: kies iemand aan wie je het echt uitbesteedt, en die belegt op basis van wetenschap. De sparringpartner is leuk om naar te luisteren, zoals Johan Derksen. Maar je wedt je pensioen toch ook niet op zijn toto-voorspelling?

Kosten en bescherming: ook hier weinig verschil

Vermogensbeheer en beleggingsadvies kosten meestal een percentage van je vermogen per jaar. Kijk niet alleen naar de vergoeding, maar naar de totale kosten, dus ook fondskosten en transactiekosten. Alles bij elkaar hoort dat nooit boven de 2% uit te komen.

De bescherming is bij beide gelijk geregeld. Voor allebei heeft een aanbieder een AFM-vergunning nodig. Voor allebei geldt een zorgplicht: wat er met je geld gebeurt, moet bij je passen. En je beleggingen staan bij een broker, gescheiden van het vermogen van de aanbieder.

Maar een vergunning zegt weinig. De grootste schandalen speelden zich af bij banken, en nergens hangen meer vergunningen en diploma's aan de muur. Wat er ook in het contract staat: je blijft zelf verantwoordelijk voor het eindresultaat.

Kies op strategie, niet op contractvorm

Een adviseur kiezen op zijn contractvorm is als een timmerman kiezen op zijn hamer. Het gaat om wat hij ermee doet.

In Alle beleggingsexperts zijn leugenaars beschrijf ik hoe je het kaf van het koren scheidt. Je zoekt iemand die twee dingen is: integer en bekwaam. Integer: hij werkt voor jou, niet voor de bank, en jij bent de enige die hem betaalt. Bekwaam: hij belegt alleen volgens een bewezen strategie. Hoe je zo iemand herkent, lees je uitgebreider in Beleggingsfouten: zo voorkom je permanente verliezen.

Bekwaamheid zie je niet aan een diploma. Een strategie kun je wel toetsen. Een bewezen strategie heeft vijf kenmerken:

1. Ze presteert na kosten en gecorrigeerd voor risico minstens zo goed als passief de markt volgen.
2. Ze is transparant, begrijpelijk en controleerbaar.
3. De resultaten zijn geen toeval: ze werkt altijd en overal.
4. Ze is verklaarbaar.
5. Ze is uitvoerbaar in de praktijk.

Vraag je adviseur of beheerder naar alle vijf. Wie dan over de beurs begint, valt af.

Rendementen uit het verleden zijn trouwens geen bewijs. Een strategie die aan deze vijf punten voldoet wel.

Advies of beheer maakt dus weinig uit. Waar je ja tegen zegt, maakt het verschil: een plan of een gok.

Ligt er een bewezen strategie onder jouw vermogen?

Heeft u genoeg voor later? Kunt u eerder stoppen of minder werken? In twee minuten ziet u waar u staat. De uitslag ontvangt u per e-mail.

Doe de vermogensscan